dwa tysiące dziewiąty

Na koniec

2009-12-31T12:02:00.028+01:00

Dwa tysiące dziewiąty za nami.
Dziękuję
za to, że byliście moimi czytelnikami,
za czas poświęcony refleksji o języku i współczesności,
za Waszą uwagę i komentarze,
za ciszę także.

I zapraszam do czytania "dwa tysiące dziesiątego"!

Wszystkiego, co najlepsze - każdego dnia 2010 roku...

Miło było

2009-12-30T17:24:00.006+01:00

I hope I got it!

(uśmiech dla Marcina i Kaftana)

Do jakiego siego roku?

2009-12-29T15:15:00.009+01:00

Taki, siaki i owaki oraz ni to, ni sio to przykłady wyrażeń, w których występuje dawny zaimek si. Ten sam, co w życzeniach do siego roku.

Si (siego, siemu) znaczy ten. Do siego roku = do tego [właśnie] roku; do tego, który mija, obyśmy dożyli/ doczekali w zdrowiu kolejnego. Dlatego właśnie ma sens życzenie do siego od wigilii aż do sylwestra. Tylko do sylwestra.

Potem ci, którzy po pierwszym stycznia do siego krzyczą, nie wiedzą już, co mówią. Językoznawcy zaakceptowali ten fakt. Przypominają, że przecież znaczenia słów się zmieniają, więc do siego możemy rozciągać już na cały kolejny rok.

Możemy. Ja bym tylko chciała, żeby ludzie w i e d z i e l i, co mówią... Bo skoro mamy specjalną formę życzenia na początek nowego roku, czemu z niej nie korzystać?

Własnymi oczyma

2009-12-28T15:43:00.007+01:00

Wszyscy już chyba znają dowcip, w którym mały Jasio mówi mamie, że choinka się pali. - Choinka się nie pali, tylko świeci - odpowiada mu matka. Na co Jaś stwierdza, że w takim razie firanki też się świecą.

Dwa miesiące temu na blogu Pawła przeczytałam post dotyczący urządzeń RTV i AGD. Okazało się, że jestem winna popełnienia wszystkich błędów, które przytacza! Do października bezmyślnie mówiłam, że światło się w moim pokoju pali, telewizor gra, a wodę co rusz zdarzało mi się zakręcać. Zresztą... to mój ulubiony błąd. Bo jak niby można *zakręcić wodę? Chyba raczej kran.;-)

Teraz już wiem, że światło - tak jak choinka - się nie pali. I bez problemu włączam i wyłączam różne urządzenia (żadnego *włanczania!). Po błędach z artykułami gospodarstwa domowego Paweł napisał ostatnio post w tym samym klimacie - tym razem o ubieraniu koszulki. O tym, czemu nie możemy tego robić, przeczytacie tutaj.

Zastanawiam się więc teraz nad tym, jak wiele skrótów myślowych tworzymy każdego dnia i jak - niezauważalnie dla większości - stają się one błędami językowymi. Albo... metaforami. Przecież metafora czyli przenośnia to taki środek stylistyczny, w którym obce znaczeniowo wyrazy są ze sobą zestawione i tworzą w ten sposób nową, językową jakość.

Światło, tak podobne do ognia, tak jak ogień mogłoby się palić...

Złota myśl

2009-12-27T21:14:00.001+01:00

Wesołych

2009-12-24T10:48:00.003+01:00

Za oknem biały puch czy szara plucha,
na niebie chmurny kłąb czy gwiazd miliony,
gdy dzwonków dźwięk już wdziera się do ucha...
tych życzeń zbiór do świąt jest dołączony:

[...]
niech - priorytety pod choinką leżą grzecznie,
niech - gwiazdka pierwsza nam wyznacza perspektywy,
niech - ciepło będzie nam nareszcie i bezpiecznie,
a śmiech świąteczny,
niech to będzie - Śmiech Prawdziwy.

Tekst: Agata Krajewska, życzenia za WSiP

Zabawy językiem angielskim

2009-12-22T19:29:00.003+01:00

Dziś uczniowie życzyli mi szczęśliwego Nowego Roku, smacznego jajka i Wesołego Alleluja. A ja im... sto lat. Każdemu.;-)

Wieczór poetycko - kolędowy

2009-12-21T19:47:00.006+01:00

"Przy żłobku"

My jesteśmy grzeszni. Wiemy
Żeśmy Ciebie nie przyjęli
Ale pozwól na tej ziemi
Choć zwierzętom się weselić

Jezu, myśmy wymyślili
Woła z osłem przy Twym żłobie
Żeby za nas Cię niańczyli
Gdy nie było nas przy Tobie.

Niech kolędy Tobie mruczą
Niech wygładzą nasze winy
Zanim ludzie się nauczą
Jak przyjść na Twe narodziny

Ernest Bryll

Moim uczniom:
Marcinowi, Angelice, Miriam, Kamili i Tomaszowi d z i ę k u j ę.

Przed złem

2009-12-20T17:41:00.000+01:00

Słodkie życie!

2009-12-19T19:36:00.004+01:00

źródło zdjęć: The Rockstar Diaries

Przed świętami trzeba by opracować plan,
jak wyjadać z garnków pyszności... bez zostawiania śladów!;-)

Przeciw życiu

2009-12-19T15:41:00.007+01:00

Głodnemu chleb na myśli, a choremu - zdrowie. Jestem właśnie przeziębiona, lekarz przepisał mi wczoraj 'lekki' antybiotyk. Antybiotykami jestem zafascynowana od czasu, kiedy je rozebrałam na językowe części. Bo...

Wszyscy wiedzą, co oznacza grecki przedrostek anty:Mamy w końcu Centralne Biuro Antykorupcyjne, antyterrorystów i antykoncepcję.

Natomiast bio czyli gr. bios równa się życie. Zatem anty-bio-tyk to nic innego tylko... tabletka przeciw życiu. Życiu bakterii na szczęście.

Po polsku też mamy wiele rzeczy przeciw-. Na przykład okulary i proszki od bólu głowy. Dlatego nie mogę powstrzymać śmiechu, kiedy niektórzy dla ochrony przed słońcem zakładają *okulary słoneczne, a żeby się pozbyć bólu - biorą *środki bólowe.

Szkoda, że jak coś nie jest przeciwsłoneczne albo przeciwbólowe, to nie działa odwrotnie. Błędy anty- przestałyby pewnie istnieć!

Tato Marii

2009-12-16T16:13:00.005+01:00

Zastanawiam się nad dziadkiem Jezusa ze strony matki. Tatą Marii. Nigdy się o nim nie wspomina, ale przecież istnieć musiał. Niezależnie od poglądów teologicznych Biblia jest zaludniona ludźmi z krwi i kości, dokładnie takimi samymi jak my wszyscy.

Wyobraź to sobie:

Oto pewnego dnia tato Marii wraca z pracy do domu. Jego żona i nastoletnia córka siedzą w kuchni przy stole. Żona wygląda ponuro. W powietrzu wisi coś niedobrego. Maria ukrywa twarz w dłoniach i szlocha. Witaj w domu, tatku.

- No?
- Jest w ciąży - jęknęła żona.
- No? Z Józefem, jak sądzę? W końcu są zaręczeni.
- Och, nie. To byłoby za proste. Twoja córka nie idzie na łatwiznę.
- Więc z kim?
- Ona mówi... Przysięgam na Boga, że mówi... posłuchaj tego: "Anioł Pański przybył do mnie tej nocy". Twierdzi, że jakiś facet ubrany w pióra wślizgnął się do jej pokoju i zrobił swoje.
- No.
- Mało tego, ona powiada, że prawdziwym ojcem dziecka jest Bóg.
- No.
- Co ty z tym "no"? Nie słyszałeś, co powiedziałam?

Prawdę mówiąc, nie. Ojciec nie słuchał zbyt uważnie. Ciągle zdarzały się takie wieczorne opowieści o kłopotach. Przychodzi zmęczony z pracy. Żona i córka robią scenę w kuchni. Powiedziała to. Zrobiła tamto. Nie zrobiłam. Właśnie, że tak. Blabla, blabla, blabla.

Nagle do świadomości ojca dociera to, co usłyszały jego uszy.
- COŚ TY U DIABŁA POWIEDZIAŁA?
Nie był to ostatni raz, kiedy to powiedział.

Przez lata, które potem nastąpiły, było tak samo. Dziadek Jezusa ze strony matki wracał z pracy. Żona już na niego czekała. - No, dziadku, zgadnij, co dziś zrobił twój wnuczek.

Woda w wino, chodzenie po wodzie, chleby i ryby, tu uleczenie, tam uzdrowienie i cała ta reszta. Blabla, blabla, blabla.

Musiało być ciężko staruszkowi usiedzieć cicho, gdy jego znajomi przechwalali się swoimi wnukami. - To jest nic - mówił. - Tylko posłuchajcie tego. Nie uwierzycie.

I nigdy nie wierzyli. To akurat mogę potwierdzić. Nikt nigdy nie wierzy w to, co dziadkowie opowiadają o swoich wnukach. Nikt nawet nie chce tego słuchać. A pewnie jest jeszcze gorzej, gdy się twierdzi, że wnuczek jest Pomazańcem i Synem Bożym, który chodzi po wodzie.

No.

To przypowieść ze zbioru Roberta Fulghuma "Wszystkiego, co naprawdę muszę wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu" (Katowice 2008), który sam jest już dziadkiem! We wrześniu pisałam o "Nazwach rzeczy".

Lubię historie, które prawie jak apokryfy każą mi się zastanowić nad tym, czy miłość matki do Judasza była mniejsza niż Maryi do Jezusa (Kahil Gibran)? Albo radzą, bym nigdy nie oceniała ludzi według ich znajomych i przyjaciół - Judasz miał przecież nienagannych (Paul Verlaine).

Im bliżej świąt, tym więcej myśli...
Znajdę tu dla nich trochę miejsca.

I'm not lovin' it

2009-12-14T15:34:00.007+01:00

Odkąd tego lata dowiedziałam się od kolegi, który pracuje w rzeźni, jak wygląda przepływ mięsa na linii: podlaska krowa - wołowina w McDonald's, wpadam tam czasem na cheeseburgery. Naprawdę bardzo dobra jakość. Adam widział hale i maszyny, to wie.

W McDonald's jednak nie jedzenie jest ciekawe (swoją drogą kanapka o nazwie WieśMac to prawdziwy językowy majstersztyk). Zawsze wielkie wrażenie robią tam na mnie ludzie, którzy... po sobie sprzątają. Zbierają śmieci na tacę, przechodzą czasem przez pół sali, aby dotrzeć do kosza i swoje resztki wyrzucają.

Zupełnie tego nie rozumiem.

Bardzo lubię wybierać się do restauracji i jeść tam potrawy, których jeszcze nie próbowałam, znam z polecenia albo zachwycają mnie nazwą. Chyba że składają się w jakiejś formie ze szpinaku - takie odrzucam od razu. Czasem zwracają moją uwagę kelnerzy albo kelnerki, zazwyczaj z różnych powodów. Prawie zawsze zostawiam im napiwek.

W restauracjach, oprócz przygody z jedzeniem i atmosfery, lubię też to, że... nie muszę po sobie sprzątać! Po posiłku nie mam zmywania, o wygląd stołu troszczy się kelner i nie siedzę przy brudnych talerzach, kiedy piję kawę. Naprawdę relaks.

Nie rozumiem więc, czemu kiedy jestem w restauracji McDonald's, nie tylko mam sobie pójść do kasy po jedzenie i potem znaleźć miejsce, ale zjeść i jeszcze po sobie posprzątać. Jestem przecież gościem, nie kelnerką. I dlatego nigdy śmieci po sobie nie wyrzucam.

Definicja restauracji jest prosta: zakład gastronomiczny z obsługą kelnerską, którego głównym celem jest żywienie konsumenta. Polski McDonald's nazywa siebie restauracją (o czym upewniam się za każdym razem, czytając ulotkę reklamową na tacce pod moim cheeseburgerem), w którym robotę kelnera wykonują goście. Na takie przekłamanie słowa restauracja nie mogę się zgodzić!

Mówię jedynie o polskim McDonald's, bo nie sprawdziłam niestety, do jakiej branży należy w innych krajach. W Wikipedii jest jak najbardziej poprawnie nazwany siecią barów szybkiej obsługi. W barach różnej maści też zdarza mi się bywać, jem wtedy z plastików lub uroczych, peerelowskich talerzy i po skończeniu posiłku odnoszę je grzecznie do okienka przyjmującego brudne naczynia.

Jak jestem w barze, to w barze, a jak w restauracji - zachowuję się jak w restauracji.

PS. Jeszcze zdarza mi się w restauracji, ech, McDonald's, obgryzać brzegi papierowych kubków, w których podają mi kawę. W jednej z wizji dobrego znajomego, Tomasza, po zachodzie słońca pracownicy wyciągają ze śmieci te zużyte i względnie jeszcze wyglądające, po czym je myją i wprowadzają do obiegu kolejny raz. Tym obrazem podziałał na moją bujną wyobraźnię!

Bo kto ich tam wie, w końcu McDonald's to jedyna restauracja, jaką znam, która serwuje napoje i jedzenie w papierowych opakowaniach...

PS nr 2. Dziękuję Maciejowi za to, że na niuanse marketingu restauracji McD zwrócił moją uwagę!

Owocowy

2009-12-12T18:14:00.006+01:00

fot. Maciej Romański

Poziomki otrzymujemy, przewracając pionki!

zasłyszane

Ci...

2009-12-11T16:27:00.007+01:00

Paweł mi do tej pory nie odpowiedział, czemu - jego zdaniem - zrobiłam błąd ortograficzny w jednym z ostatnich postów. Odważne to było stwierdzenie, sama jednak przy podobnym upewniłabym się na 200%, że specjalista w danej dziedzinie nie ma racji, ze szczególnym uwzględnieniem wyjątków. Bo owszem, zdarza mi się błędy robić, ale zazwyczaj się nimi nie chwalę, a już na swoim językowym - nomen omen - blogu sprawdzam każdy tekst co najmniej pięć razy!

"Ci" napisane małą literą błędem nie jest. Bo polski to nie jakiś niemiecki... W naszym języku wyrazy zaczynające się dużą literą nie rosną w zdaniach jak chwasty! Wielką literą rozpoczynamy myśl od akapitu i po kropce. Reszta jest sprawą reguł.

I jedna z nich dotyczy zaimków. Mówi, że ze względów uczuciowych wielką literą możemy pisać przymiotniki i zaimki, odnoszące się do osób nam bliskich; do tych, do których się zwracamy w listach prywatnych i oficjalnych oraz w urzędowych podaniach.

Ostatnio możliwość użycia Tobie, Ciebie poszerzyła się o smsy, e-maile i wszystkie te pisane rozmowy, w których zwracamy się do drugiej osoby bezpośrednio. Nie w cytatach.

Dziś bardzo wielu Polaków pisze zaimki dużą literą... wszędzie. Czyli bezmyślnie. W dialogach filmowych, tekstach piosenek (największym śmietnikiem są chyba teksty.org), w wypracowaniach i regulaminach... Czy ktoś widział, żeby w książkach każde ci było pisane dużą literą?!?

O Bogu, oczywiście. Taka... reguła. Pozostali bohaterowie jednak tak święci nie są.;-)

Wtedy, kiedy piszemy do kogoś, kto jest dla nas abstrakcją lub kiedy nie robimy tego bezpośrednio, nie ma potrzeby zaśmiecania tekstu dużymi literami.

Aha, nigdy niczego nie piszemy * z wielkiej litery! To ruska kalka językowa 's bolszoj, s małoj bukwy'. Niepoprawna. Po polsku dużą. Lub wielką.

Podobno prof. Miodek tych drugich nie lubi... Jego zdaniem wielkie litery to mogą być na plakatach albo billboardach, na szyldach i oznaczeniach linii autobusowych. Są wielkie... żeby je można było zobaczyć z daleka. W innych przypadkach litery są tylko duże. I coś w tym jest!

Oto Fermin

2009-12-09T19:36:00.006+01:00

Fermin Romero de Torres jest jednym z bohaterów książki "Cień wiatru". Przeczytałam dopiero jedną trzecią całej powieści, ale już wiem, że Fermin podoba mi się najbardziej.

Stoi na drugim planie. Jest bezdomnym, wyjętym spod prawa starszym panem, któremu główny bohater, osiemnastoletni Daniel, proponuje posadę pomocnika w księgarni ojca. Wtedy Fermin zaczyna mówić.

I mówi tak:

o doświadczeniach wojskowych

- Jedynym pożytkiem, jaki można odnieść z przebywania w kamaszach, jest ustalenie średniej statystycznej ograniczonych sadystów w narodzie i dwa pierwsze tygodnie w zupełności na to wystarczą, nie trzeba aż dwóch lat. Armia, małżeństwo, kościół i bank: oto czterech jeźdźców Apokalipsy. Tak, tak, śmiej się pan.

o miłości fizycznej

- Zastanawiałem się nad tym, co zasugerował mi pan onegdaj o tym, by poszukać sobie kobiety - powiedział Fermin Romero de Torres. - Być może ma pan rację. W pensjonacie przybył nowy lokator, były seminarzysta z Sewilli, huncwot nie lada, który czasami przyprowadza fenomenalne dziewczyny. A nawiasem mówiąc, zauważył pan, jak polepszyła się nasza iberyjska rasa? Wracając do naszego eksseminarzysty, nie mam pojęcia, jak on to robi, ja trzech groszy bym za niego nie dał, ale może ogłupia je zdrowaśkami. Zajmuje sąsiedni pokój, więc wszystko słyszę i wnosząc z tego, co dochodzi do moich uszu, to braciszek jest artystą. Szata nie zdobi człowieka, ale swoje robi. A pan co lubi w kobietach?

o miłości romantycznej

- Wiedzieć [o kobietach], to nikt nie wie, ani Freud, ani one same, ale to jest jak elektryczność, nie trzeba wiedzieć, jak działa, żeby cię kopnęło. [...] Ale wie pan, i proszę nie brać tego do siebie, w kobietach najlepsze jest ich odkrywanie. I nic się nie może równać z tym, gdy dochodzi do tego po raz pierwszy. Bo człowiek nie wie, co to życie, dopóki pierwszy raz nie rozbierze kobiety. Guzik po guziku, jakby obierał pan gorący ziemniak w zimową noc. Ech, szkoda słów...

Fragmenty powieści Carlosa Ruiza Zafona, przełoż. Beata Fabjańska - Potapczuk i Carlos Marrodan Casas, Warszawa 2005.

Zło jest nie tylko w człowieku...

2009-12-08T19:16:00.007+01:00

też.
I w "Złotopolskich".;-)

Mmmm...

2009-12-07T21:29:00.002+01:00

"Do Anny"

Z okna twego, jak z szklanki wąskiej piję wino,
błękitne i różowe, z gwiazdami, co płyną
Na dnie przejrzystym.

A ty z serca mojego, co wrzące i gwarne
Słodką, serdeczną dłonią zbierasz krople czarne
Jak łzy perliste.

I tak w nieba i piersi wsłuchani oddechy,
Z winem różowym nasze łączymy uśmiechy
W przyjaźni zgodnej.

Aż serca niespokojne i dręczone burzą,
Jak żagle się w przestworzach skąpią i zanurzą
W mowie pogodnej.

I gdy małą uliczkę dzień słońcem wybiela,
I jak pszczelny ul dzwoni kościół Zbawiciela
Na pacierz ranny,

Usta, od słów błękitne, są jak obłok chłodne
I światło przez nie płynie czyste i łagodne -
Mój wiersz do Anny.

Erotyk Jerzego Lieberta...

Na Mikołaja

2009-12-06T13:04:00.004+01:00

kwiat od Sunday Suppers

Arachne i inne fobie

2009-12-05T11:48:00.005+01:00

Nie lubię pająków. Bardzo. I nie ze strachu przed tym, co mogą mi zrobić. Po prostu się ich brzydzę!

Od biednej Arachne powstała nazwa pajęczej fobii. Chorobliwego strachu. Bywa. Ale... to:

Naprawdę można mieć zaburzenia nerwicowe
podczas oglądania ekranizacji książek?!?

Teoria łóżka

2009-12-03T18:52:00.011+01:00

W telewizyjnym wywiadzie udzielonym w 2003 roku brytyjskiemu dziennikarzowi, Martinowi Bashirowi ("Living with Michael Jackson"), Król Popu opowiadał, jak zapraszał do swojej sypialni chłopców: leżeli razem w łóżku, do którego przynosił im ciepłe mleko i ciasteczka; czytał książki, słuchali razem muzyki.

Jestem przekonana, że dziś każdy z nas wie najlepiej, co on tak n a p r a w d ę z nimi robił. Ja nie wiem i nie o tym chciałabym dzisiaj napisać. Interesuje mnie jedynie... sprawa łóżka.

W języku polskim ten mebel kojarzy się przede wszystkim z seksem. Do łóżka można kogoś zaciągnąć lub zaprosić, to tam się chodzi po to, żeby z kimś spać = kochać się. W łóżku się też... umiera (patrz: łoże śmierci).

Nie wiem, czy tak samo jest po amerykańsku. Jestem natomiast pewna, że od jakiegoś czasu prasa łóżka w Polsce się zmienia. Mówi się coraz częściej o tym, że sypialnia powinna być miejscem relaksu, odpoczynku; że nie musi służyć tylko jednemu/ dwóm celom. W łóżku można czytać, medytować, uprawiać jogę. Można drzemać i jeść ciasteczka, popite herbatą z cytryną. Relaksować się do woli na swój ulubiony sposób.

Mnie się bardzo podoba w łóżku czytanie. Tak jak Jacksonowi! Tylko że... ja mam inne łóżko niż miał on.

W moim świecie, tym z nauczycielskiej pensji, to dwuosobowy tapczan. W światach par małżeńskich, które znam, są dwuosobowe łoża o długości około dwóch metrów, do których zawsze może się doczłapać mały brzdąc. Widuję jeszcze w katalogach trzyosobowe sofy/ rogówki/ kanapy i inne cuda. I nie mogę się oprzeć wrażeniu, że meble, które sprawił sobie do posiadłości Neverland Jackson, były... co najmniej inne.

Gdybym spała na pieniądzach tak jak on, kiedy kupował swoje ranczo, kazałabym zamówić do sypialni łoże (nie łóżko!) wyjątkowe. Na pewno z baldachimem. Żadne złote zdobienia by mnie nie interesowały, ale duża przestrzeń, wielkie okna i poszwy z egipskiej bawełny tak. Nie przekonuje mnie amerykansky zwyczaj układania na łóżkach co najmniej piętnastu poduszek, kilka za to musiałoby być koniecznie. I jeszcze ludzie, co by mi to wszystko ścielili. Parami chyba.;-)

Skoro dziś jest czwartek, można popuścić wodze fantazji. Słucham właśnie płyty "This is it" (jeszcze raz dziękuję za nią, Dori...), kilka myśli o Michaelu przemyka mi po głowie.

Cokolwiek robił z młodymi chłopcami w swoim łóżku, które zapewne było wielgachne, pełne poduch i bynajmniej nie zmuszało do leżenia "na sardynkę", zostanie mu na jakimś sądzie ostatecznym wypomniane. I zapłaci.

A ja słuchać w łóżku muzyki t e ż lubię...

Czytanie jest sexy...

2009-12-02T16:17:00.001+01:00

Elliott Erwitt "Marilyn Monroe, New York, 1956"

Oko Madelaine

2009-12-01T20:48:00.008+01:00

Mad, autorka bloga Drugie Życie Madelaine, znalazła dziś w jednym z moich wiosennych postów... błąd ortograficzny. Dziękuję za ten komentarz, wielką przyjemność sprawia mi fakt, że są w tym kraju (i na wyspach) ludzie, którzy obok okrutnych błędów językowych przejść obojętnie nie potrafią.:-)

Moja "rzadna", marcowa pogoda jednak błędem nie jest. Tylko gwarowym słowem śląskim, które bardzo sobie upodobałam! Zawsze oznacza brzydotę. Zapomniałam jednak, że dla ludzi spoza regionu będzie nieczytelna i w tym jest moja wina. Sprawę dojaśnia Wikipedia:

Swoją drogą i rzadkiemu - rozrzedzonemu, i żadnemu, należałoby się u mnie miejsce w specjalnym, osobnym poście!

PS. Ja też jestem fanką Nohavicy...

Kartka z zeszytu

2009-11-30T19:36:00.001+01:00

"Życie jako instrukcja obsługi"

2009-11-29T10:29:00.006+01:00

Wyniki badań czytelnictwa wydają się być porażające - aż 62 proc. Polaków nie czyta. Spokojnie. To fałszywa diagnoza. Czytamy jak nigdy dotąd!

Przestali sięgać po książki niemal wszyscy: uczniowie, licealiści, internauci, mężczyźni jako tacy, nudziarze z miasteczek do 20 tys. mieszkańców i szpanerzy z półmilionowych metropolii. I nie chodzi o to, że zakurzyliśmy Fiodora Dostojewskiego - nie kupujemy już nawet książek kucharskich i poradników wędkarskich. Gdy dorzucić do tego spadek czytelnictwa prasy, włos może się zjeżyć na głowie - jeszcze trochę i przejdziemy na pismo obrazkowe.

Tak wyglądają statystyki. Jednak chciałabym zaprotestować - może rzeczywiście nie kupujemy poradników wędkarskich ani przewodników po Podbeskidziu, ale to nie znaczy, że nie czytamy. Ciągle czytamy, właściwie nic innego nie robimy, tylko czytamy. Czytamy więcej niż którekolwiek pokolenie. Nie wierzycie? Oto supermarket, dział z nabiałem, niespieszny ranek. Przy półce z masłem stoi Alterega i co robi? Czyta kostkę masła. Właśnie tak, czyta! A to dlatego, że kiedyś masło było po prostu masłem, a teraz może być dosłownie wszystkim. Jeśli więc Alterega nie chce kupić jakichś zlewek oleju, mleka i płynnego ołowiu, musi najpierw, niczym detektyw amator, ustalić jego skład. Naturalnie, nie jest to proste, takie informacje są pisane drobnym druczkiem i za każdym razem umieszczane w innym miejscu [...].

Czy grozi nam wtórny analfabetyzm? Ależ skąd, czytamy od rana do nocy, czytamy pisma z banku, regulaminy kart kredytowych, warunki kredytu, umowy wynajmu, czytamy oferty wakacyjne, pozwy do sądu wysmażone przez sąsiada, czytamy SMS-y męża w jego komórce, maile od szefa, czytamy ustawy i wciąż od nowa naszą umowę o pracę. A że nie kupujemy książek i nie wiemy, że "Życie, instrukcja obsługi" to tytuł powieści Georgesa Pereca? Cóż! Coś za coś.

Monika Piątkowska

Na zdjęciu:
Monika Piątkowska, fot. Roman Chełmowski, Studio 69.
Fragment felietonu z listopadowego numeru "PANI".

Dwa spieszczenia

2009-11-27T21:40:00.007+01:00

Wczoraj Jane Eyre uświadomiła sobie, że musi opuścić Thornfield Hall i pana Rochestera*. Zrobiła sobie przedtem rachunek sumienia:

"Spojrzałam na swe najmilsze życzenia jeszcze wczoraj tak żywo płonące: leżały martwe, zimne, sine trupki, które już nigdy odżyć nie mogły".

Trupki musiały zwrócić moją uwagę - tak rzadko w języku się pojawiają. Do tego są, o ironio, spieszczeniem. To w końcu małe trupy, tak jak mamy małe koty, cukierki, batony, korale i inne kwiaty.

Trupki przypomniały mi o jeszcze jednym, okrutnie brzmiącym "spieszczeniu"... Zobaczyłam je dawno temu w wierszu Tuwima; nigdy nie użyłam w zdaniu czy rozmowie:

W szarym oknie sklepiku stała mała trumienka,
A przed szybą - maleńka, biedna, chuda panienka.
"Moment" Juliana Tuwima, fragment

To jest wiklinowa trumienka dziecięca - kołyska:

Źródło zdjęcia: www.madajka.com

Trumny z wikliny służą do kremacji zwłok.

* Jane Eyre jest bohaterką książki Charlotte Bronte "Dziwne losy Jane Eyre", którą teraz czytam!

Męska rzecz

2009-11-25T20:31:00.004+01:00

Jazda na motorze od zawsze wydawała mi się szalenie romantyczna. Więc dawno dawno temu, w czasach zamków i rycerzy, poprosiłam chłopaka, w którym byłam zakochana, żeby mnie przewiózł. I jeden raz wystarczył ( a wróciłam do domu cała i bezpieczna!)

Dziś sobie nie przypomnę, czym wtedy jechaliśmy. Na pewno nie była to motorynka, bo na coś o takiej nazwie zapewne bym nie wsiadła. A parametry mechaniczne nigdy mnie nie interesowały, tak jak motory same w sobie.

Wszystko do poniedziałku.

Wtedy na lekcji jeden z uczniów zwrócił mi uwagę, że motor to nie jest to samo, co motocykl. Na tym drugim przecież siedzi... motocyklista!

Sprawdziłam Pawła i znalazłam odpowiedź w słowniku.

Rzeczywiście,
motor to mechanizm przetwarzający energię elektryczną lub cieplną na energię mechaniczną; silnik, zaś dopiero w drugim - i potocznym znaczeniu - motocykl.

Mogę więc od teraz odróżniać silniki od motocykli, nie ma problemu. Sęk w tym, że jak wpisze się w Google hasło "motor", to zamiast zdjęć i informacji o silnikach, pokazują się... motocykle!

Ha!

Kartka z 1985r.

2009-11-24T18:26:00.008+01:00

Nie mów nic, zabawa trwa,
świat się kręci, a my z nim.
Zdarta płyta gra zapomniany dawno hit:

Daj mi tę noc, tę jedną noc.
Daj mi tę noc, tę jedną noc.

Bolter, "Daj mi tę noc", do obejrzenia tutaj.
Dla odważnych.;)

W i e m, czemu mam wrażenie, że gdyby ten hicior z 1985 roku wymyślono dziś, pisałabym tę notkę pod etykietą "anatomia błędu". Bo pół kraju śpiewałoby wtedy: daj mi *tą noc, *tą jedną noc...

A tak zapraszam do Klubu Ochrony ZAimków!

Moc w języku

2009-11-22T21:58:00.001+01:00

"Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga
i Bogiem było Słowo".
(J 1, 1)

Urodzinowa lekcja

2009-11-22T11:02:00.007+01:00

Mój pierwszy urodzinowy prezent to... perfumy D&G. Flakon i zapach, który kojarzy mi się ze wspomnieniami filologii, wakacji w Nowym Jorku, M. i... Ewy. Przepiękna mieszanka.

Szalenie lubię perfumy i wszystkie związane z nimi wyrazy pokrewne! Często jednak zdarza mi się je słyszeć z błędem. A przecież... one nie mają liczby pojedynczej. Występują zawsze w mnogiej:

blp = bez liczby pojedynczej

Perfumy tak jak skrzypce, nożyce, spodnie czy drzwi, nie mają określonego rodzaju i nie są zaliczone do żadnej grupy deklinacyjnej (odmiany przez przypadki). Mają za to swój wzór.

Dostałam dziś w prezencie perfumy, kilka dni temu nie miałam na toaletce (kogo? czego?) żadnych perfum. Tylko i wyłącznie w dopełniaczu liczby mnogiej.

Za prezent dziękuję b a r d z o,

"Noworodki płaczą w języku swoich rodziców"

2009-11-21T17:56:00.003+01:00

źródło zdjęcia: www.meritum-news.com

Z badań przeprowadzonych przez międzynarodowy zespół naukowców na sześćdziesięciu noworodkach wynika, że dzieci zaczynają się uczyć języka już w łonie matki, a ich płacz odpowiada językowi, w którym ona mówi - relacjonuje agencja Reutera.

Na przykład płacz francuskich noworodków ma rosnącą linię melodyczną, podczas gdy płacz niemieckich niemowlaków ma melodię opadającą. Według naukowców jest to wzór pasujący do charakterystycznych różnic między tymi dwoma językami.

Badania, które prowadziła Katheleen Wermke z Uniwersytetu w Wuerzburgu wraz z kolegami z Francji i USA wykazały, że noworodki są w stanie płakać według różnych linii melodycznych. Wolą też melodie, których wzór jest zgodny z językiem, jaki słyszą w łonie matki.

Polecam, cały artykuł do przeczytania tutaj.

Zabawne pytanie

2009-11-18T17:09:00.006+01:00

Jak nie kroisz cebuli w kostkę, to...
w paski, piórka czy może... w półksiężyce?

Na dobranoc

2009-11-16T16:26:00.008+01:00

źródło: blog nectar and light

Kołysanka - utwór muzyczny, zwłaszcza pieśń liryczna o płynnej melodyce i kołyszącym rytmie, często w tempie umiarkowanym 6/8; powolna piosenka śpiewana przy usypianiu dziecka (Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988).

Dobranoc, dobranoc mężczyzno, zbiegany za groszem jak mrówka.
Dobranoc, niech sny ci się przyśnią porosłe drzewami w złotówkach.
Złotówki jak liście na wietrze czeredą unoszą się całą,
Garściami pakujesz je w kieszeń, a resztę taczkami w pekao.
Aż prosisz, by rząd ulżył tobie i w portfel zapuścił ci dren.
Dobranoc, dobranoc mój chłopie, już czas na sen.

Dobranoc, dobranoc niewiasto, skłoń główkę na miękką poduszkę.
Dobranoc, nad wieś i nad miasto, jak rączym rumakiem - wzleć łóżkiem.
Niech rycerz cię na nim porywa, co piękny i dobry jest wielce,
Co zrobił zakupy, pozmywał i dzieciom dopomógł zmóc lekcje.
A teraz tak objął cię ciasno, jak amant ekranu i scen.
Dobranoc, dobranoc niewiasto, już czas na sen.

Dobranoc, dobranoc ojczyzno, już księżyc na czarnej lśni tacy.
Dobranoc i niech ci się przyśnią pogodni, zamożni Polacy.
Że luźnym zdążają tramwajem wytworną konfekcją okryci
I darzą uśmiechem się wzajem, i wszyscy do czysta wymyci.
I wszyscy uczciwi od rana, od morza po góry aż hen,
Dobranoc, ojczyzno kochana, już czas na sen.

Tę piosenkę w wykonaniu Janusza Szroma polecam przesłuchać tutaj... Jest tak liryczna, że nie drażni w niej temat oparty na stereotypach: mężczyzna = pieniądze; kobieta = rodzina + miłość, a ojczyzna = utopia. Zwłaszcza ci uczciwi i wymyci Polacy działają na moją zmęczoną wyobraźnię. Oczko.

Myślałam dzisiaj o tym, że kołysanie to wspaniała rzecz, której doświadczamy w dzieciństwie i - niestety - tylko tam. Jestem pewna, że ciało pamięta. Ale w dorosłym życiu kołysania, takiego w ludzkich ramionach, nie uświadczysz. Owszem, są hamaki i fotele na biegunach, można nawet wieczorem wybrać się do parku na huśtawki. Tylko że to nie to samo.

Być może przestajemy być kołysani po to, aby móc znaleźć inne pieszczoty wyrażające miłość...?

Dzisiaj dodaję kołysankę do listy moich ulubionych słów.

Kfiatki z gimnazjum (na lekcji)

2009-11-13T20:45:00.012+01:00

język polski,
temat lekcji: "Antygona" Sofoklesa - utrwalenie wiadomości

Po tygodniu lekcji o Antygonie i jej głównym przeciwniku, Kreonie, Tomasz na kartkówce pisze, że konflikt między rozumem a sercem w utworze rozgrywa się między Antygoną a... Kretonem!

godzina wychowawcza,
temat lekcji: czy złość może być dobra?

Max mi uświadamia, że zło jest w człowieku...

język polski,
temat lekcji: w świecie Tolkiena

Damian przypomina lekcję o talencie na podstawie biblijnej przypowieści: wyobraź sobie, co odpowiesz Bogu, gdy cię na Sądzie Ostatecznym spyta, cóż żeś uczynił ze swoim talentem?

Damian zadał sobie pytanie. I zdradził mi swoją odpowiedź.

:-)

Kartka z zeszytu

2009-11-12T17:12:00.000+01:00

Co to jest *przeczkole?

2009-11-10T16:23:00.005+01:00

Czy to coś, co przeczy kole? Przeczy koło kogoś? Prze czkawka? Widziałam *przeczkole dawno temu raz na oczy, od kilku dni jedynie słyszę. I zaczynam się nieznanego bać!

Po kontekście domyślam się, oczywiście, o co chodzi. O samodzielne zakładanie bucików i wiązanie sznurówek, o obiady i ulubioną panią - po prostu cz do przedszkola wlazło i trochę tam zachachmęciło.

Przed szkołą może być, choć nie musi, żłobek, a zaraz potem jest przedszkole. A w nim tak strasznie trudne do wymówienia połączenie głosek -dsz-! Część Polaków je sobie upraszcza, sprowadzając do cz. Są na to fachowe nazwy i dowody.

To trochę jak z *japkiem i *czysta złotych. Rodzajów uproszczeń jest kilka, a są tym silniejsze, im mniej staranna jest wymowa. Nadmierne uproszczenia sprawiają, że słowa są niezrozumiałe, a przesadzona poprawność - wygląda śmiesznie.

Tylko czy przedszkole to naprawdę taki skomplikowany wyraz?!?

Komentarze łamane przez ciszę

2009-11-09T19:22:00.004+01:00

Lubię czytać do swoich postów komentarze...

Owszem, w dziedzinie języka jestem specjalistką i nie można się ze mną na jego temat spierać. Ale już wyjawiać swoje zdanie i spostrzeżenia, opisywać wrażenia, odpowiadać na pytania albo stawiać własne, jak najbardziej. Dlatego za komentarze dziękuję zawsze.

Ciszę jednak też lubię. Mówi mi wtedy:

tak, ula, zgadzam się z tobą. po prostu nic dodać, nic ująć.

A na zgodzie budują się światy.

Twoje słowo

2009-11-08T09:08:00.004+01:00

- Może po prostu ty i Rzym macie inne słowa - zauważył Giulio.
- Co masz na myśli?
- Nie wiesz, że tajemnica zrozumienia miasta i jego mieszkańców tkwi w poznaniu... tego, co jest słowem ulicy?

Potem mieszaniną angielskiego, włoskiego i gestykulacji zaczął mi wyjaśniać, że każde miasto posiada jakieś jedno słowo, które je określa i które można odnieść do większości jego mieszkańców. Gdyby się potrafiło czytać myśli ludzi, którzy mijają nas na ulicy w dowolnym mieście, odkryłoby się, że większość ma w głowie tę samą myśl. I to właśnie ona jest słowem miasta. Jeśli twoje osobiste słowo nie pokrywa się ze słowem tego miasta, to rzeczywiście nie należysz do niego.

- Jakie jest słowo Rzymu? - spytałam.
- SEKS - oświadczył.
- Czy nie jest to tylko stereotyp?
- Nie.
- Chyba są w Rzymie jacyś ludzie, którzy myślą o czymś innym?
- Nie - przekonywał Giulio. - Jedyne, o czym wszyscy myślą przez cały dzień, to SEKS.
- Nawet w Watykanie?
- To co innego. Watykan nie jest częścią Rzymu. Mają tam inne słowo. WŁADZA.
- Można by raczej pomyśleć, że WIARA.
- WŁADZA - powtórzył. - Naprawdę. Ale w Rzymie tym słowem jest SEKS. [...]

- A jakie jest słowo w Nowym Jorku? - spytał mnie Giulio.
Zastanawiałam się przez chwilę.
- To oczywiście czasownik. Myślę, że OSIĄGAĆ - odpowiedziałam w końcu zdecydowanym głosem.
(Co, jak wierzę, subtelnie, ale znacząco różni się od słowa określającego Los Angeles, które także jest czasownikiem, a ściśle mówiąc, frazą czasownikową: ODNOSIĆ SUKCES. Później podzielę się tą teorią z Sofie, a ona wyrazi opinię, że tym słowem krążącym po ulicach Sztokholmu jest PRZYSTOSOWANIE, co obie nas przygnębia.)

- A jak brzmi to słowo w Neapolu? - spytałam Giulia, który zna dobrze południe Italii.
- WALKA - oświadcza. - A co było tym słowem w twojej rodzinie, kiedy dorastałaś?

Trudne pytanie. Starałam się wymyślić jedno słowo, które w jakiś sposób łączy OSZCZĘDNY i ZUCHWAŁY, ale Giulio przeszedł już do kolejnego i najbardziej oczywistego pytania:
- Jakie jest twoje słowo?

fragment książki Elizabeth Gilbert "Jedz, módl się, kochaj"
w przekładzie Marty Jabłońskiej - Majchrzak,
Poznań 2007.

Dyrektor 2009

2009-11-07T17:05:00.002+01:00

Koniec dyskusji!

2009-11-06T17:14:00.024+01:00

Ja, dyrektor tego zakładu ogłaszam, że odpowiedź na pytanie: Pan Darcy czy Edward Cullen brzmi: Mr. Darcy.

Oczywiście, że Pan Darcy! Można nawet w języku obu bohaterów zapytać retorycznie:

Who Needs Edward Cullen
When You Have Mr. Darcy?

Dlatego dziękuję dziewczynom, że jest tylko mój.;-)

Druga sprawa to... komentarze panów. Nie spytali siebie w sercu, jak sugerowałam, który z kochanków jest im bliższy: jeden ocenił ich po grze aktorskiej (?!?), a drugi... po wyglądzie. Nie znaczy to jednak, że mężczyźni się w literackich bohaterkach nie kochają, oj nie...

Czytałam kiedyś o takim, który mówił: "Biblioteka kobiecą pieszczotą mnie goni" ("Pożeracz książek", Alexandru Andritoiu). Kochał się w Carmen, Laurze i Beatrycze, sypiał z Ofelią Szekspira i Małgorzatą Fausta. Każdy ma w sercu specjalne miejsce, w którym przebywać mogą jedynie fikcyjne postacie (niektórzy po prostu "tych" postaci jeszcze nie poznali).

Więc mimo że noszę koszulkę z napisem "team edward", wybieram Pana Darcy'ego. Bo...

Wolę być Elizabeth Bennet niż Bellą Swan!

Na zdjęciu: Matthew MacFadyen & Keira Knightley

jako Mr. Darcy i Lizzie Bennet
w najnowszej ekranizacji "Pride and Prejudice"
w reż. Joe Wrighta (2005)

Bardzo poważna dyskusja literacka

2009-11-04T16:18:00.003+01:00

Mr. Darcy czy Edward Cullen?

Pytanie o świńską grypę:

2009-11-02T20:47:00.013+01:00

źródło: EvonT.

Wirusem AH1N1 możemy się zakazić czy zarazić?
Oczywiście w Internecie możemy wszystko: tą samą grypą, ptasią czy świńską, i się zakazić, i zarazić. Ale zarażenie i zakażenie to nie jest to samo!

Zarazić się możemy bakterią lub wirusem, a dróg roznoszenia chorób jest wiele: strzykawka, kaszel, skóra, oddech, pokarm, itd. Jak się zarazimy, jesteśmy zarażeni. Możemy jednak być tylko nosicielem choroby, albo przechodzić ją bezobjawowo. Wtedy do zakażenia nie dochodzi.

Zakażenie to objawy choroby; to, co się dzieje w organizmie po dostaniu się do niego drobnoustrojów: obrzęk, guz, ropa, katar, zaczerwienienie.

Chorób zakaźnych, mogących nawet być bronią biologiczną, są całe listy. Powstają na skutek zakażenia (nie zarażenia) czynnikami, które łamią siły odpornościowe organizmu. Jest im poświęcona bardzo ciekawa strona: www.zakazne.choroby.biz

Jeśli ją otworzycie, zobaczycie na liście coś zupełnie wyjątkowego! Zaczyna się na literę f.

Biologia jest niesamowita.

Hai-kai

2009-11-01T09:22:00.002+01:00

Haiku (jap. hai-kai)

trzywersowy wiersz związany z filozofią zen opisujący chwilę.

Językowe demotywatory

2009-10-31T18:41:00.010+01:00

dzięki, Karoli!

Językowe demotywatory są moje ulubione.:-)

Lekcja hiszpańskiego

2009-10-29T19:21:00.004+01:00

W minioną sobotę wybrałam się do kina z J., żeby spędzić wieczór w objęciach Pedro Almodovara.

Film okazał się imponująco niedobry: nie uratował go w naszych oczach ani sentyment do reżysera, ani Kika, ani mojito, ani Lanzarote, ani nawet seria bardzo ciekawych zdjęć (grająca świetnie po hiszpańsku Penelope też nie). Bo...

najciekawsze w nim były wulgaryzmy. Dokładniej - jeden. Zapamiętałam po "Przerwanych", że hiszpański skurwysyn jest kalką polskiego. Albo - polski hiszpańskiego? To hijo de la puta, dosłownie: syn dziwki.

Tak, angielski identycznie - son of a bitch.

I teraz ciekawi mnie, który język był pierwszy.

Kartka z zeszytu

2009-10-27T19:39:00.000+01:00

Musicie to zobaczyć:

2009-10-26T16:31:00.007+01:00

Nie mam pojęcia, kto wymyślił kajdankowanie, ale zrobił tym na mnie pio-ru-nu-ją-ce wrażenie!

Zdążyłam się już na ten temat pokłócić z Maćkiem: on uważa, że nie ma o czym dyskutować. Ja - że słowo kajdankowanie w naszym języku nie istnieje! Nie muszę dodawać, że nie ma go w żadnym słowniku, nawet internetowym PWN (a te są przecież najbardziej aktualne). Po polsku się tylko zakłada kajdanki.

Fakt, istnieje możliwość, że w tym roku albo poprzednim kajdankowanie się w polszczyźnie urodziło. Mogłam to przegapić. Jeśli się przyjmie, co sprawdzimy za parę lat, zabiję się w pierś.

Ale kajdankowanie jest zabójcze nie tylko dlatego, że to jakiś zabawny neologizm. Końcówka, którą ktoś temu słowu nadał, jest charakterystyczna dla rzeczowników... pochodzących od czasowników, np. zmywać - zmywanie; śpiewać - śpiewanie; zdradzać - zdradzanie, itd. Tak więc kajdankowanie powinno pochodzić od czasownika... kajdankować.

Proszę, nie mówicie, że was to nie śmieszy!

Nigdy nie byłam w Zakopanem

2009-10-24T10:13:00.006+02:00

Gdyby istniał ranking miast, z którymi większość Polaków nie potrafi sobie (językowo) poradzić, na pierwszym miejscu byłoby Zakopane.

Niektórzy mają z nim problem na wstępie, gdy zamiast "e" na końcu, widzą "y". I robi im się w głowach *Zakopany. Mogą więc mieszkać w *Zakopanym (w co jednak trochę wątpię), słyszeć, myśleć i mówić o *Zakopanym, i jeszcze rozmnażać ten błąd przez pączkowanie!

W moim świecie jest Zakopane. Nie mogłabym mieszkać w Zakopanem, ale słyszeć, myśleć i o Zakopanem mówić, już tak. W żadnym fragmencie odmiany "e" nie znika, ni nawet nie przeistacza się w "y":

M. Zakopane
D. Zakopanego
C. Zakopanemu
B. Zakopane
N. ( z) Zakopanem
Msc. ( o) Zakopanem
W. Zakopane!

Na drugim miejscu listy "trudnych miast" byłyby Tychy. Paradoksalnie! Bo problem, jaki ludzie z nimi mają, ma dwa - poprawne - rozwiązania. Człowiek jedzie albo do Tych, albo do Tychów. Obie formy są [jeszcze] poprawne.

Podium zamknęłoby miasto o nazwie Ostrów Mazowiecka.

Miałam kiedyś wujka, który w Ostrowi Mazowieckiej mieszkał (nie w Ostrowie!), ba, dawno temu też przez Ostrów Mazowiecką przejeżdżałam. Zagmatwane to dlatego, że ludzie mieszkają także w Ostrowie Lubelskim, Tumskim i Wielkopolskim, ale tam problemów nie mają.

Fajne jest też miasteczko na Mazurach, Ruciane-Nida. Był ktoś może w Rucianem-Nidzie?

Zemsta logopedy

2009-10-22T20:04:00.002+02:00

W gąszczu szczawiu we Wrzeszczu
klaszczą kleszcze na deszczu,
szepcze szczygieł w szczelinie,
szczeka szczeniak w Szczuczynie,
piszczy pszczoła nad Pszczyną,
świszcze świerszcz pod leszczyną,
a trzy pliszki i liszka taszczą płaszcze w Szypliszkach.

"Szczeniak"

Powodzenia!

Grafomani są wśród nas

2009-10-20T19:47:00.002+02:00

Wiem, wiem. Internet to świetne miejsce do publikowania siebie.

Podobno użytkownikom służy po pierwsze do oglądania pornografii, potem do zdobywania wiedzy (po drugie) i stawiam, że trzecia z jego funkcji to chyba autoprezentacja. Wszyscy w sieci jesteśmy równi, każdy może pisać, co mu się podoba, mamy wolność poglądów/ wyzywania oraz inne słowa na "w". I mamy też grafomanię.

Uważam, że skoro tak podkreśla się dziś to, że każdy może (śpiewać, pisać wiersze, opowiadania czy inne dzieła), to trzeba odkurzyć słowo, które ten proces ocenia. Negatywnie, fakt, ale rozpływać się w zachwycie ludzie umieją niejako naturalnie.

Ten, kto pierwszy powiedział, że jego kobiecie oczy błyszczą jak diamenty, był genialny. Miliony jego naśladowców to już tylko grafomani!

GRAFOMANIA {gr. grapho = piszę + mania} mania pisania utworów literackich u osób pozbawionych talentu (Słownik Wyrazów Obcych PWN). Wikipedia nazywa tę skłonność uroczo: patologicznym przymusem [pisania].

Grafomania jest bardziej zauważalna u autorów, którzy łączą przymus pisania z dążeniem do upowszechnienia swoich utworów, mimo negatywnej oceny ich poziomu artystycznego.

Niestety Internet produkuje grafomanów hurtowo.

Nazywajmy ich po imieniu.

Dowody na piśmie

2009-10-17T12:26:00.007+02:00

Tomasz jest studentem II roku Politechniki Białostockiej, a studentów tej dziedziny poezji uczy się fascynujących rzeczy. Zwłaszcza na wydziale Budownictwo i Inżynieria Środowiska. Słowa - klucze tam to niwelator, cement, żelbeton, trójkąt, projekt i matematyka na poziomie kosmicznym. I jest tam jeszcze żużel. Sprawa żużla.

Żużla czy żużlu? Tomasz stoi na straży poprawności językowej PB i zna się nieźle na błędach.;-) I nieraz wspomina, że jeśli mamy wymagać szacunku i kultury języka, to od tych, co stoją wyżej: mają dyplomy, tytuły, inżyniery. Są przecież wy-kształceni.

Sprawdziłam ten żużel w słowniku:

PWN, Warszawa 2000

Internetowy słownik ortograficzny PWN też tak mówi, a więc dopuszczalne formy są dwie. Cement ma wysoką zawartość i żużla, i żużlu.

Przy okazji sprawdziłam w tych samych słownikach mecze. Od jakiegoś czasu chodziły mi po głowie, może przez tenis? Wyniki są jednoznaczne: brak meczów. Bo meczy - to owca na łące.

Niech żyje dopełniacz! (kogo? czego nie ma?).

Skojarzenia

2009-10-15T17:03:00.007+02:00

Zazwyczaj ludzie nie kojarzą mi się z błędami językowymi.

Owszem, uwzięłam się na Katarzynę Nowak, komentatorkę meczów tenisowych na kanale Polsat Sport Extra, która nie tylko zabija "mój" zaimek, ale i żyje w *dwutysięcznym dziewiątym. Niczego jej nie wybaczę!

Wobec innych bywam wyrozumiała. Dlatego zdziwiłam się trochę, kiedy Megan mi powiedziała, że... jej się z jednym błędem kojarzę. Ja!

To ten z czasownikiem wziąć. W ustach wielu pojawia się *wziąść, paskudne ść. I kiedy ona je słyszy, myśli wtedy o mnie. A ja o niej w zupełnie innych chwilach...

Nie pamiętam, który z językoznawców na prostym przykładzie wyjaśniał, jak sobie ten czasownik wbić do głowy. Otóż:

Wziąć jest podobne do brać. Oba się kończą na -ć. Natomiast z kra-ść wziąć nie ma nic wspólnego!!!

Po 14 października

2009-10-15T11:52:00.000+02:00

źródło: Nowa Era

Aspekt językowy

2009-10-14T17:15:00.006+02:00

Nigdy wcześniej mnie nie zastanawiało, skąd się w języku polskim wzięła aborcja. Do dziś.

W moim słowniku wyrazów obcych (PWN, Warszawa, 1980) słowa "aborcja" w ogóle nie ma. Jest tylko abortus, abort <łac.> med. przedwczesne przerwanie ciąży, poronienie.

Tak więc aborcja weszła do języka polskiego z łaciny, w której jest równoznaczna (!) z poronieniem. Ale... w języku polskim te dwa pojęcia się rozróżnia.

Poronienie to samoistne, przedwczesne zakończenie ciąży (do 22 tygodnia). Natomiast aborcja to sztuczne poronienie, usunięcie ciąży, spędzenie płodu, zabieg, łyżeczkowanie i potocznie - skrobanka. Poronienie jest więc - o ironio - procesem n a t u r a /lnym. I występuje w całej przyrodzie.

Podobno w naszym języku oba pojęcia się ludziom mylą. Lekarze ze swoją medyczną łaciną wpisują w akta diagnozę: abortus i to się - słusznie zresztą - kojarzy tylko z aborcją. Potocznie nazywamy ją poronieniem i choć sztucznym - do naturalnego ma wtedy bliżej.

Kobieta, która poroniła, nazywa się kobietą roniącą. Temat to drażliwy. Ale już poroniony pomysł wszedł do naszego codziennego języka i emocji nie wzbudza, prawda...?

Kwestia definicji

2009-10-13T17:09:00.004+02:00

"Dobrzy ludzie nikogo nie mordują, a zwłaszcza dzieci i starców. Oni dokonują tylko aborcji i eutanazji".

Andrzej Majewski

Kryminalne zagadki, volume 2

2009-10-12T11:54:00.012+02:00

dwusuw = patrol pieszy
leżak = pijany na ziemi
prorok = prokurator
skoczek, latawiec = samobójca, który wyskoczył przez okno/
z dachu (słyszałam też, że nazywa się go Panem Kleksem - u.)
szaszłyk = aspirant
szuwarek = topielec
transplantacja = zmiana właściciela (kradzież)

gwiazdopodobni = trzecia liga celebrytów
lizać ryja na słodko = robić słodką sesję zdjęciową dla magazynu
miętosić słupa = bić podstawionego
paparaty = polscy paparazzi, siłą rzeczy ograniczający się do naszych gwiazd

dzięcioł = rewident taboru (od stukania młotkiem w koła)
dziki = pociąg pospieszny
gnida = pociąg ekspresowy "Nida" relacji Gdynia - Kielce - Gdynia
kargule = pracownicy PKP CARGO
kondi = konduktor
puderniczka = wagon do przewozu materiałów sypkich
szlaki radości = odcinki linii kolejowych na Śląsku, po których pociągi towarowe poruszają się z maksymalną prędkością 20 - 40 km/h i grasują na nich złodzieje węgla

Zebrał: Marek Krześniak
wybór z: "Żargon branżowy", Playboy Polska, październik 2009

Nie tylko ja!

2009-10-10T12:15:00.004+02:00

Kiedy byłam mała, myślałam, że moja mama jest tak dobrze znana na całym świecie, że w języku angielskim powstały słowa tylko dla niej. Jako dziecko otwierałam słownik Webstera na literze "V" i studiowałam liczne słowa, które odnosiły się do niej. Było tam słowo vivid, które oznaczało "pełen życia; jaskrawy; intensywny". I vivify, co znaczyło "ożywić albo uczynić bardziej żywym". Było vivace, viva, vivacious, vivacity, vivarium i viva voce. To mama była źródłem wszystkich tych słów. Była też przyczyną zwrotu Vive le roi (co, jak nam mówiła, oznaczało "Niech żyje królowa Vivi!"). Wszystkie te definicje miały związek z życiem, jak sama Vivi. (...)

W poszukiwaniu słów, które mogłyby się odnosić do mnie, przekopywałam się przez każdy słownik, jaki tylko wpadł mi w ręce. Musiało istnieć chociaż jedno słowo, które mówiło o mnie. Przynajmniej siddafy jak vivify. Ale najbardziej podobnie brzmiało tylko sissified*.

*Sissified (ang.) - zniewieściały.

Fragment książki Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia YA-YA, Rebecca Wells, Kraków, b.d.w. Ale nie polecam.

Aaaa!

2009-10-09T10:31:00.003+02:00

Najpierw Google, potem TVN 24, a teraz... "TWÓJ STYL".

Książę umiera...!

Bez polskich znaków

2009-10-04T09:55:00.003+02:00

Robi się w tym kraju nad Wisłą coraz ciekawiej, nie powiem...!

Do diabła

2009-10-01T17:36:00.002+02:00

Nagle
nic chyba się nie zdarza
co ważne
od lat jest w kalendarzach
co nagle to po diable
a tyś aniołem jest

Wcale
ja znaków nie widziałam
ale
wciąż ich wypatrywałam
co nagle to po diable
wiedziałam o tym więc

wysłałam falą me wołanie
s o s w butelce
samotności oceanem
dryfowało serce

taki długi czas
by odnaleźć nas
gotowych już na miłość
i nie nagle bo diable to by było
a tak nie a tak nie

Nagle
nie zbudowano miasta
żaden
las nagle nie wyrastał
co nagle to po diable
czyż nie tak mówi się

Właśnie
w ogrodzie dziś odkryłam
strasznie
ogromne drzewo chyba
co nagle to po diable
lecz nie w tym rzecz

przecież nagle za oknami
nie wyrosło drzewo
tej niezgody między nami
czemu nie widziałam tego

jak rośnie cały czas
i rozdziela nas
burzy wszystko co zbudowała miłość
i nie nagle bo po diable to by było
a tak nie a tak nie

Czarna pustka między nami
nie wyrosła nagle
więc do diabła z przysłowiami
co nagle to po diable

Rzeczywisty świat
ma początek w nas
siłą woli można go na lepsze zmieniać
tylko czemu ja tak późno to pojęłam

i nagle

Kayah, "Do diabła z przysłowiami" z płyty "Skała", 2009

Cześć, październik!

2009-10-01T06:44:00.003+02:00

źródło: Dori

Kryminalne zagadki

2009-09-29T16:51:00.007+02:00

Syndrom GSM to nieśmiertelne pytanie alkoholika nad ranem: "Dżiejesdem?" Ale każda grupa ma wyrażenia właściwe tylko dla siebie. Ludzie pracujący razem tworzą własny język, by lepiej się porozumieć, łatwiej wyrazić skomplikowaną procedurę lub po prostu rozładować stres. Gdy wyrazy nabierają nowego znaczenia, bywa naprawdę zabawnie. Oto smaczki z różnych słowników:

słaboń pospolity = co panu dolega? A taki słaby jestem...
stłuczek = pacjent z urazem głowy
trutka = pacjentka próbująca otruć się lekami
nowoczesny francuski lek = placebo
sok z gumi-jagód = hydroxyzyna

Po słowniku lekarzy - rzut oka na język... grabarzy:

apacze = rodzina zmarłego sprawdzająca cennik (pytani, w czym pomóc, mówią "a patrzę na ceny")
boja = topielec
brelok = wisielec
dębowa jesionka, garnitur, pudełko, doniczka = pusta urna

(na podstawie pracy magisterskiej Beaty Mróz na temat języka branży funeralnej za "Dziennikiem Łódzkim")

Następnie w artykule rozwiązane są zagadki języka policjantów, żołnierzy, kolejarzy, CB-radiowców, taksówkarzy i paparazzi.

W każdym mam swoje typy!

Zebrał: Marek Krześniak
Rysunki: Marek Raczkowski/ "Przekrój"
"Żargon branżowy", Playboy Polska, październik 2009

"Oddawaj maturę!"

2009-09-26T10:09:00.007+02:00

Wariaci są wśród nas. Ja mam oczywiście słabość do tych, którzy kochają się w języku polskim!

Dyskusji o Cejrowskim nie śledzę prawie wcale, może mieć człowiek opinię o homoseksualistach zupełnie inną niż ja. Ale jego 'wykłady' na temat polszczyzny podobają mi się bardzo. Ten, kto ma słabość do dra House'a, zrozumie.

Szalenie cenię sobie poprawność językową u ludzi, którzy posługują się, tak jak Cejrowski, przynajmniej dwoma językami. I każdym następnym. Kiedyś znajomość jednego obcego imponowała mi bardzo. "Też bym tak chciała"- marzyłam... Dziś nie do końca. Bo kiedy osoba, która płynnie mówi po obcemu, nie potrafi poprawnie wypowiadać się w języku polskim, robi na mnie wyjątkowo złe wrażenie.

Co z tego, że zna język obcy, skoro polski jest dla niej za trudny...?

Cejrowski w swojej lekcji stylu wyjaśnia bardzo prosto, czemu coś się włącza, a nie*włancza i jaki debil cofa do tyłu. Dlaczego tu jest tak napisane i co z tom Polskom. POLECAM! I zapraszam Pana Wojciecha do KOZy.

A Pawłowi dziękuję za sznurek.:-)

Ach!

2009-09-25T20:28:00.006+02:00

Źródło:

W moim świecie...

Zaczęły się schody

2009-09-23T19:22:00.005+02:00

Tegoroczny początek września to była u mnie powrotu do pracy wersja light. Był Tydzień Dobroci dla Wychowawczyni, piękna pogoda i dobry plan. A od połowy zaczęły się... schody.

Lubię to powiedzenie (i jeszcze kredki). Ale zastanowiło mnie dopiero niedawno, o co dokładniej w tym chodzi. Czemu tekst: no i zaczęły się schody kojarzy nam się z ciężką pracą wchodzenia pod górę, skoro to nie są przecież żadne *wchody...?

Schody bo schodzić. Czyli prawie jak z górki. Łatwo, lekko i przyjemnie. A tylko umysł ludzki odwraca kolejność świata i każe nam myśleć o schodach jak o trudnościach.

Wszystko jednak mogę zwalić... na góry! Złazić z nich to obolałe stopy, przeciążone kolana i ślisko.

Nazwy rzeczy

2009-09-21T16:16:00.006+02:00

Czy ktoś widział gwałtownika nagomietlistego, bękartnika ropuchowatego, skarpetnicę brudnawą albo wariacidło klęczkowate? Wszystkie te rośliny wymienia się w rozmaitych atlasach polnych kwiatów Ameryki Północnej. Ja nie wymyślam tych nazw [...].

Jeżeli te rośliny naprawdę gdzieś rosną, to jestem skłonny ufundować nagrodę za możliwość spotkania ćwoków odpowiedzialnych za nadanie tak żałosnych nazw kwitnącej florze. Jak można spoglądać na kwitnący kwiatek i powiedzieć: "Nazwijmy drania gwałtownikiem nagomietlistym"? Szczególnie gdy ów kwiatek ma bladofiołkowy kielich z akcentem najczystszej żółci pośrodku. Trzeba być doprawdy w bardzo podłym nastroju, żeby zrobić coś takiego [...].

Mogę sobie jedynie wyobrażać, że jacyś wybitni znawcy mają zgorzkniałe poczucie szacunku wobec dziedziny, którą uprawiają. Atlasy polnych roślin pełne są złośliwych epitetów - to jest "pospolite", tamto "fałszywe", coś jest "karłowate", coś innego "lilipucie". Ciekawe, jak ci mądrale nazywają swoje psy, koty i swoje dzieci? [...]

Ale właściwie kogo to obchodzi? Jest mnóstwo rzeczy, które mogą nas bardziej poruszyć, prawda? [...] Ciekawe, jakby kwiaty nas ponazywały? Tłuścioch płożący pospolity? Krzak gnojka zawziętego? Krzykacz nocny? Lamentujące ziele?

Niemal każdy żyjący gatunek istnieje dłużej niż nasz - skamieniałości dowodzą tego wyraźnie. I wiele gatunków prawdopodobnie tu pozostanie, kiedy my sami już pomaszerujemy na ostateczny śmietnik, wciąż po drodze nadając nazwy napotykanym rzeczom. Naukowcy twierdzą, że Ziemia istnieje od około 4,5 miliarda lat i ma jeszcze przed sobą kolejne 5,7 miliarda.

Cóż może obchodzić kwiatka, jaką mu w przelocie damy etykietkę?

Etykietki tylko nas się trzymają.

Robert Fulghum, Wszystkiego, co naprawdę muszę wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu, Katowice 2008.

O czym myśli dziewczyna na lekcji j. polskiego?

2009-09-19T17:06:00.006+02:00

To zależy od lekcji. Ewa Lipska napisała fantastyczny wiersz na temat tego, o czym myślą dziewczyny na lekcjach gramatyki: do przeczytania tutaj.

Ja dziś wpadłam na wyjątkowy pomysł (dyskusja o manipulacji mnie natchnęła!): kiedy odkryłam, że ukryte jest w niej moje imię, zaczęłam bawić się spółgłoskami i szukałam innych wyrazów, w których także jest "ula". Znalazłam:

Jest jeszcze hulajnoga i hula hop, jest też cebula i brzydula, ale o tych ostatnich pisałam już kiedyś.

Czy z Waszymi imionami też tak fajnie macie...? Podpisano, oczywiście:

Tak, pełna kultura

2009-09-15T20:11:00.005+02:00

Uwielbiam najnowszą reklamę Empiku. Mimo że w telewizorze pojawia się już z dobre dwa tygodnie, za każdym razem bawi mnie tak samo. Każdym!;-)

Pisałam już kiedyś, jaką zaimki mają moc. Podobna, moim zdaniem, drzemie u "każdego".

W moim świecie pod hasłem "Nauczymy języka. Każdego." mieści się przekaz - "dokładnie, nauczymy największe beztalencia, a nawet kasjerki pkp" (celowo małą literą).

Na miejscu tych pań poczułabym się lekko urażona.

Fakt, Empik się w tej kwestii postarał: kasjerkę ukrył w ledwo rozpoznawalnym dla bywalców dworców biurze (pączki i fotel, a nawet bukiecik świeżych kwiatów?!?), od biedy można byłoby dopatrzeć się tu kasy autobusowej. Ale ja pięć lat jeździłam pociągami na studia i wiem, jak wygląda rozkład jazdy PKP. Tak, ten żółty (odjazdy). Rozstrzygający zaś jest zapewne odgłos hamowania pociągu słyszalny w tle!

Co najfajniejsze - oprócz delikatnej inwektywy ukrytej w zaimku - kryje się w tej reklamie ciekawy podtekst. Empik przecież uczy "każdego -> człowieka, ale też i "każdego -> języka. Stawiam jednak, że to naprawdę pod-tekst. Gdyby był nadrzędny, młody obcokrajowiec przemówiłby wiązanką czegoś przykrego dla ucha, z czego trudno by nam było wyłapać jakieś samogłoski.

A tak w ogóle to... kocham PKP. I to miłością idealną: nie mam wobec nich żadnych oczekiwań i dlatego dziękuję Bogu za każdym razem, kiedy, stojąc na peronie, widzę nadjeżdżający mi pociąg.

Aha, i spóźnienia też im wybaczam. Za to KZK GOP n i g d y!

Żadnych wymówek

2009-09-12T16:10:00.005+02:00

brak ci czasu. Twój dzień ma dokładnie tyle samo godzin, co dzień Helen Keller, Pasteura, Michała Anioła, Matki Teresy, Thomasa Jeffersona, Leonarda da Vinci i Alberta Einsteina.

[z:] H. Jackson Brown Jr., Mały poradnik życia, Poznań, b.d.w.

Wow, jaki piękny...

2009-09-09T19:09:00.006+02:00

... zaimek "tę"!!!

Zdjęcie: tył okładki "Muzyki emocjonalnej", najnowszej płyty Pezeta.

A do tej pory hip hopowcom było nie po drodze z poprawnością gramatyczną...

Uwielbiam Pezeta.:-)

Trzy dobre myśli

2009-09-08T15:20:00.006+02:00

moc rozkaźników ;-)

moc cytatu

i moc literatury:

"Nigdy nie należy oceniać człowieka według jego znajomych i przyjaciół. Judasz miał przecież nienagannych".

Paul Verlaine

Dziewczyńskie triki

2009-09-07T17:08:00.005+02:00

Chyba wszyscy już wiedzą, że opalanie szkodzi skórze. Jednak póki moda na brązowe ciała całkiem nie umrze, człowiek w porze nie letniej ratuje się specyfikami w tubkach. Są do tego samoopalacze, są kremy i balsamy brązujące, są też i bronzery. Do niedawna, zapożyczone z języków zachodnich (angielski, francuski, włoski), pisane u nas zgodnie z oryginałem: przez -on-. Be bronze.

Jednak ostatnio w prasie pojawiły się brązery. Ałć. Porządny - w sumie - słownik bloggera podkreśla je jako błąd. Więc?

Bronzery się polonizują! Tak jak wyraz bronz, który jeszcze na początku XX wieku był pisany, jako zapożyczenie, przez -on-. W 1936r. stał się brązem. Tę samą drogę przeszedł brązowy, a teraz nadchodzi brązer.

A ja chyba zacznę używać samoopalaczy!

Nuż w bżuhu

2009-09-05T17:03:00.005+02:00

"Jedniodńuwka futurystuw - Mańifest w sprawie ortografji fonetycznej"

[...] Absurdem jest dla wyrażeńa jednego i tego samego dźwięku używańe 2 rużnyh znakuw (liter). Dlatego skreślamy raz na zawsze z alfabetu polskiego jako zbyteczne litery ó i rz, pońeważ w wymawiańu ńe rużńą śę ńiczem od liter u i ż lub sz i bez szkody dadzą śę pszez ńe zastąpić. Bardźej skomplikowańe pszedstawia śę sprawa z literami c i h, w kturyh wymawianiu fonetycznym zahodźi żeczywiśće pewna bardzo subtelna rużńica [...]

Futuryści prawie sto lat temu próbowali obalić rządy polskiej ortografii - polegli jednak. Tutaj można przeczytać większą część ich manifestu.

Trudno jest zniszczyć coś, co ma za sobą pół tysiąca lat historii i co tak głęboko "siedzi" w naszych umysłach, że nawet... myślimy ortograficznie.

"Granice mojego języka oznaczają granice mojego świata"

Ludwig Wittgenstein

Smile

2009-09-04T17:02:00.006+02:00

Siedzi mężczyzna w przedziale pociągu i czyta książkę. Co pewien czas wykrzykuje:
- Coś podobnego!
- Nie wiedziałem!!
- Niewiarygodne!!!
Wreszcie jeden ze współpasażerów nie wytrzymuje i pyta: - A co pan takiego ciekawego czyta?
- Słownik ortograficzny.

Ortografia za trudna, co?

2009-09-03T17:05:00.010+02:00

nadszedł wrzesień. Wróciłam do pracy, w której znów przez dziesięć miesięcy w roku przyjdzie mi przekonywać polską młodzież, że ortografia:

1. jest językowi bardzo potrzebna i
2. wcale nie jest taka zła.

Dlatego początek września na blogu będzie ortograficzny!

Najpierw pokażę Wam, jak wyglądają teksty napisane słynnym tak, jak się słyszy czyli alfabetem fonetycznym:

cytat z Etgara Kereta:

Proszę: tylko jedno ż i h, zamiast kropek czy przecinków ukośniki i... żadnych wielkich liter. Do tego kilka literowych nowości, fakt, ale... kiedy ma się w głowie puste miejsce po zasadach ortograficznych, to robi się w niej więcej przestrzeni na inne znaczki.

Powodzenia!

1 września

2009-09-02T16:50:00.002+02:00

Pytanie:

2009-08-31T20:02:00.002+02:00

Cóż znaczy "zawsze" w wydaniu człowieka...?

?

Och

2009-08-30T08:12:00.004+02:00

NIE:

Formy "Witam" nie używa się ani na początku maila (listu), ani w kontakcie bezpośrednim, ponieważ informuje ona o wyższej hierarchii sytuacyjnej nadawcy.

Nie wypada studentowi rozpocząć maila do wykładowcy za pomocą "Witam", ani nawet "Witam, Panie Profesorze". Nie wypada tak zwrócić się podwładnemu do przełożonego. Nie wypada tak napisać do kogoś, kogo nie znamy i nie wiemy, w jakim jest wieku, jaką pełni funkcję zawodową itd.

TAK:

"Witam" może powiedzieć gospodarz otwierający drzwi gościom czy dziennikarz/ prezenter prowadzący program radiowy, telewizyjny.

A do kolegi czy koleżanki formy "witam" można używać do woli.

za prof. dr hab. Małgorzatą Marcjanik z UW

Piątek...

2009-08-29T17:54:00.002+02:00

:-)

Umiesz włączyć...?

2009-08-27T17:10:00.009+02:00

Zero dyskusji:
włączamy coś i to jest włączone. Nie *włanczone.

I dlatego nie ma żadnego *włanczać!

Powiedzieli: Archibald J. Cronin

2009-08-25T21:24:00.006+02:00

"Są pokusy, z którymi nie można walczyć, trzeba odwrócić się i uciekać".

(zdjęcie: Wikipedia)

Zapraszam na kawę

2009-08-23T21:12:00.003+02:00

Już kilka lat temu odkryłam, że za pomocą jedzenia ludzie często sobie okazują uczucie. Przecież babcia nie rozumie, że nie jesteś głodny!;-)

Nie wiem, z czego to wynika. Może to kwestia ludzkiego instynktu? Od maleńkości jesteśmy karmieni - a to idzie w parze z opiekowaniem się. Z troską, miłością. I jako dorośli oddajemy to, co dostaliśmy.

Lubię, jak moim bliskim smakuje jedzenie, które specjalnie dla nich przyrządzam. Im bardziej mi na nich zależy, tym bardziej się staram. A wtedy o wiele łatwiej się potknąć, oczywiście! Zwłaszcza przy pieczeniu.

O każdej pysznej kawie, którą wypiłam tego lata, lubię myśleć, że była robiona z sercem. Dziękowałam za wszystkie.

Nie mam nic przeciwko łączeniu jedzenia z uczuciami, nie, ale przerost formy nad treścią mnie przeraża. Na przykład przy okazji świąt. Zawsze wielkie stoły obłożone mnóstwem żarcia, a im więcej pochłoniesz, tym lepiej. To znaczy, że było dobre, że gospodarze się postarali, że na bogato. A ile wódki trzeba przy tym wypić!

Dopiero niedawno Karolinka mi uświadomiła, że... język to wszystko odzwierciedla. W końcu ludzie zapraszają się na kolacje i kawy. Nie na wyjątkowe towarzystwo i ważne rozmowy.

Nie ma mowy!

2009-08-22T13:16:00.004+02:00

[...] Jak obliczyła doktor Louann Brizendine z uniwersytetu w San Francisco, w ciągu dnia z kobiecych ust pada 20 tysięcy słów, z męskich jedynie 7 tysięcy. Niestety, trzeba pamiętać, że oni większość swojej "dziennej dawki" marnują w pracy, na stacji beznzynowej, w sklepie z elektroniką i w samochodzie - oczywiście wymyślając innym kierowcom, zwłaszcza kobietom.

Gdy taki mężczyzna wraca wreszcie do stęsknionej za nim ukochanej, zostaje mu do wykorzystania już tylko: "Nie wiem", "Zapomniałem" i "Co jest na kolację?". Na zadawane pytania odpowiada monosylabami albo wcale. Co zresztą nie dziwi - w końcu trudno odpowiadać, jeśli w ogóle się nie słucha!

Czy to znaczy, że jesteśmy im obojętne? Przeciwnie! Aby się o tym przekonać, wystarczy przypomnieć sobie film, w którym pada jedna z najpiękniejszych - zdaniem mężczyzn - deklaracji miłosnych: "Ja Tarzan, ty Jane". I o czym tu dyskutować?

Karolina Weber, JOY

Bez komenatrza.
Tylko... z tym Tarzanem to rzeczywiście prawda?!?

Wracaj Moje Piórko!

2009-08-22T12:26:00.008+02:00

"Z powyższego diagramu wykreśl 30 słów związanych z warsztatem pracy artysty. Zostały one wpisane na różne sposoby, a niektóre mają wspólne literki. Nieskreślone litery utworzą rozwiązanie".

Wykreślanki, językową rozrywkę na wakacje, poleca polonistka.
;-)

PS. "Moje piórko" do odsłuchania tutaj.

Chcesz buziaka czy całusa?

2009-08-19T18:02:00.004+02:00

Wszystko zaczęło się od momentu, kiedy niedawno pocałowałam kolegę w policzek. Dałam mu buziaka czy całusa? I nawet sobie nie myśl, że odpowiedź na to pytanie jest banalna!

Żeby ją znaleźć, musiałam zrobić wywiad. Przepytałam 10 osób w przedziale wiekowym 16 - 32 lata. I zamiast udzielić mi jednoznacznej odpowiedzi, namnożyli wątpliwości. No bo czym się różni buziak od całusa?

Kryteriów szukaliśmy różnych. Jedno dotyczyło umiejscowienia: buziak w dowolne miejsce twarzy, a całus w usta. Ale czym on się wtedy będzie różnił od pocałunku...? Więc całus tylko w policzek. A czy buziaka nie można dać na przykład w czółko? Kategoria miejsce odpada.

Kolejna teoria dotyczyła układu ust. Buziak - wargi w dzióbek, a całus - "normalnie". I robi się ciekawiej. Nie wolno tylko w tym miejscu pomylić buziaka z cmokiem, bo wracamy do punktu wyjścia...

Trzecie kryterium: bliskości. Całusa dajemy osobie płci przeciwnej i jest on wtedy zaproszeniem do flirtu. A buziaki zostają w rodzinie. Z tym się jednak zupełnie nie zgadzam, więc niestety, potrzeba mi kolejnej definicji.

Czwartą, moją ulubioną (dzięki, Marysia!) jest teoria wilgotności. Mówi ona, że całus jest bardziej "mokry" od buziaka. Pomija miejsce, zasadę bliskości i pokrewieństwa. I definicję słownikową.

W tej sytuacji, wciąż pełna wątpliwości, powinnam posłużyć się zdaniem jakiegoś autorytetu. Aha. W Słowniku Języka Polskiego buziak to

1. twarz dziecięca lub dziewczęca,
2. pocałunek, całus.

Zaś całus to... pocałunek. Można skraść komuś całusa czyli pocałować kogoś niespodzianie, bez jego woli.

Na kryterium ochoty sama bym nie wpadła!

Skąd w ogóle cała ta dyskusja? Ano stąd, że język dla użytkowników może i jest za trudny, ale przynajmniej pozbywa się wyrazów, które mogłyby znaczyć dokładnie to samo (synonimy to wyrazy blisko-znaczne, nie identyczne). Tak więc jeśli mamy na określenie czegoś co najmniej dwa słowa, to temu, że czymś się różnią. Znaczeniem w odcieniu. Książka i książeczka nie znaczą tego samego.

Zatem stawiam tego lata pytanie: czym się różni całus od buziaka?

Hmm?

Nieczynne

2009-07-22T11:21:00.003+02:00

Ups, znowu jestem na wakacjach!

Zapraszam na blog w okolicach połowy sierpnia - powinnam wtedy wrócić do domu z masą językowych osobliwości, błędów i re-fleksji na temat współczesności...

wszystkiego dobrego,

Odmieniaj się!

2009-07-19T16:00:00.009+02:00

źródło: grafman_wp

Żyjemy w kraju, w którym wyrazy się odmieniają. Przez przypadki, liczby, rodzaje, mniejsza o nazwy. Czy wszyscy widzą psa czy ktoś może *widzi pies? Wprawdzie i deklinacja dla Polaków bywa za trudna, ale skoro odmiana wpisana jest w język polski, skąd tak częste wątpliwości przy nazwiskach? Czemu one miałyby być wyjątkiem???

I co to w ogóle za argument, że "ja sobie nie życzę"?!? A ja sobie nie życzę, żeby w polszczyźnie pisano słowo "księżyc" małymi literami. Chcę, żeby zawsze było drukiem!

Żyjemy w kraju, w którym nazwiska się odmieniają.

Mamy rząd premiera Tuska i profesora na Uniwersytecie Jagiellońskim, Aleksandra Fiuta. Zmarł niedawno Leszek Kołakowski, a pani prezydent miasta Zabrze, Małgorzaty Mańki - Szulik, w tym miesiącu nie spotkałam jeszcze osobiście.

Owszem, pewien dyskomfort przy odmianie mogą odczuwać osoby o nazwiskach pospolitych (Ząbek, Kleszcz, Mucha) albo brzmiących co najmniej erotycznie/ wulgarnie (bez przykładu), ale... Mówi się trudno, kocha się dalej. W sumie to nazwisko nie znaczy, tylko oznacza.

Nieodmiennym wyjątkiem mogą być jedynie pisma urzędowe. Akt zgonu Aleksandra Pimpki mógłby sugerować, że pan Aleksander nazywał się Pimpek. Albo Pimpko. Albo... Pimpka. Dlatego w dokumentach będzie zawsze w mianowniku, a reszta kraju za nim.

A co, jeśli czyjeś nazwisko podoba mi się tak bardzo, że wolę zwracać się do człowieka nim zamiast jego imieniem? Argument, że "ja mam przecież imię" bardzo łatwo odeprzeć: "pewnie! Nazwisko też masz!"

Idźcie i odmieniajcie się.;-)

Powiedzieli: Artyści

2009-07-18T17:55:00.004+02:00

Tadeusz Boy - Żeleński o książkach znienawidzonego prywatnie Stanisława Przybyszewskiego:

"Żeby je przeczytać, trzeba je wymoczyć w spirytusie i podłożyć pod muzykę".

Na co Karol Irzykowski: "Ja je rozumiałem bez spirytusu".

Spis alfabetyczny

2009-07-17T13:09:00.004+02:00

konia z rzędem temu, kto wie, co jest tutaj napisane!

Nigdy nie byłam przekonana do wakacji w Grecji. Owszem, wybrzeże pewnie wspaniałe, śródziemnomorskie, do tego wyspy plus zabytki z epoki starożytności... I jeszcze "Mamma mia!" z fantastyczną Meryl Streep. Dla mnie jednak Grecja nie, bo... przerażałaby mnie konfrontacja z nieznanym alfabetem. Tyle obcych literek dookoła, nijak człowiek nie ma szans na zrozumienie!

Jasne, że jako wielka fanka matematyki rozpoznaję alfy, bety, gammy, delty. Nawet sigma, pi czy omega same w sobie są świetne. Co z tego jednak, kiedy napotykam je na słupach ogłoszeniowych, tablicach informacyjnych i... nic. Nie potrafię przeczytać, nie potrafię zrozumieć, nie wiem, w którą stronę uciekać...

Bynajmniej nie znam wszystkich języków europejskich opartych - jak nasz polski - na alfabecie łacińskim. Ale za granicą, kiedy łączę znane mi litery w wyrazy, a głoski w słowa, zaczynają brzmieć. Część obcych wyrazów znam (angielskie i francuskie), część innych skojarzę (włoskie, hiszpańskie albo nawet niemieckie), części mogę się domyślać (czeskie albo słowackie, węgierskie? rumuńskie?), kilkadziesiąt w ogóle brzmi znajomo i w ten sposób jestem w stanie zrozumieć nawet parę wyrazów w niderlandzkim. A to dopiero kosmos!

Grecki jest jednak dla mnie wielką niewiadomą. Podobnie jak wszystkie języki zapisywane cyrylicą; jak japoński, chiński, jakiś mandaryński...

Tegoroczne wakacje spędziłam na Cyprze. Mieszkają na nim Grecy Cypryjscy i to im ukradłam zdjęcie tablicy informacyjnej. A ponieważ mieszkają tam też Anglicy w swoich bazach wojskowych, a sama wyspa była przez około 80 lat pod panowaniem angielskim, słowa występowały wszędzie w dwóch wersjach: greckiej i łacińskiej.

Łacina jest jak dom.

Przed wyjazdem...

2009-07-06T11:28:00.003+02:00

Maria i jej Węgrzy

2009-07-05T13:54:00.010+02:00

Maria Wacławek, która pracuje w Szkole Języka i Kultury Polskiej, jest też... moją koleżanką ze studiów.:-) Ma teraz lektorat na Węgrzech, na Uniwersytecie w Debreczynie.

Wiosną, gdy mailowałyśmy, spytałam ją między innymi o to, skąd u obcokrajowców bierze się ochota na naukę lub umiłowanie języka polskiego i kultury polskiej. Nie zawsze przecież można to wytłumaczyć polskimi korzeniami!

Maria, która przygodę z obcokrajowcami uczącymi się polszczyzny zaczęła latem 2003 roku, odpowiedziała mi tak: "Jest tyle powodów, dla których obcokrajowcy uczą się polskiego, ilu cudzoziemców, którzy decydują się poznać ten język".

Więc?

Studenci, którzy uczą się w Szkole Języka i Kultury Polskiej w Cieszynie w ramach letniej szkoły (sierpień), robią to dlatego, że:

a) ich chłopak/ dziewczyna/ mąż/ żona są z Polski lub mają polskie korzenie;
b) sami są polskiego pochodzenia, choć urodzili się w Niemczech, Kanadzie, USA lub na Wschodzie: Rosja, Ukraina, Mołdawia itd.;
c) studiują polonistykę u siebie w kraju i przez wakacje chcą podszkolić język;
d) Polska to egzotyczny, postkomunistyczny, ale w miarę europejski i tani kraj (opinia studentów, nie Marii), więc warto tu przyjechać i coś poznać.

Drugą grupę cudzoziemców uczących się polszczyzny stanowią studenci, którzy uczą się polskiego w ciągu semestru w Polsce. Ich powody to:

a) wymiana Erasmus lub Comenius;
b) praca w Polsce;
c) ich chłopak/ dziewczyna/ mąż/ żona są z Polski lub mają polskie korzenie;
d) sami mają polskie korzenie.

Mnie jednak najbardziej zaciekawili studenci polonistyki na Węgrzech. Maria mi napisała, że gdy ich zapytać o to, czemu ten kierunek studiów wybrali, sami często nie potrafią umotywować swojego wyboru. W większości nie chcieli być 'tacy, jak wszyscy', którzy studiują anglistykę czy germanistykę; dokładnie nie wiedzą dlaczego, ale lubią polski i Polskę.

Są też w Debreczynie studenci z Zakarpacia (Zakarpacie to część Ukrainy, gdzie jest dużo mniejszości węgierskiej), którzy idą po najmniejszej linii oporu, bo wybierają polonistykę i rusycystykę oraz studenci, których mama jest Polką. Maria mi zaznaczyła, że nie ma na zajęciach ani jednego studenta, którego ojciec byłyby Polakiem, a matka Węgierką. Ci chcą poznać język i kulturę polskiej części swojej rodziny; wielu z nich już mówi po polsku, a część uczy się tego języka od podstaw.

Tyle mojego wywiadu. Sama, jeśli mogę, też cudzoziemców pytam: dlaczego akurat Polska? Przecież polski dla Polaków jest za trudny, a co dopiero jako język obcy... (uśmiech dla Tima).

Pozdrawiam Marię i jej studentów! Serdecznie.

Audio / video

2009-07-02T17:18:00.004+02:00

kawałek mojej kolekcji dvd

Czasem w niedzielne wieczory lubiłam oglądać "Wideotekę Dorosłego Człowieka" - ze względu na archiwalne nagrania piosenek, znanych mi czasem tylko jakimś cudem, a przede wszystkim dla niesamowitego głosu pana Krzysztofa Szewczyka. Razem z Marią Szabłowską tworzy duet pięknie mówiących po polsku dziennikarzy. Pięknie mówiących po polsku dziennikarzy.

Od jakiegoś czasu zastanawia mnie słowo wideoteka. Bo wideo już przecież odchodzi w zapomnienie!

Kiedy w zeszłym miesiącu tematem jednej z moich lekcji w pierwszej gimnazjum były wideoklipy, część uczniów w ogóle nie wiedziała, o czym będzie mowa. Trzeba było zamienić video na tele(dysk) .

łac. video = widzę (łac. audio = słyszę)

Kiedy popularne były kasety wideo (vhs), ich zbiór nazywaliśmy wideoteką. Dziś mamy jeszcze wprawdzie płyty vcd (video cd), ale ustępują miejsca dvd i technologii Blue - ray. Jak więc nazwać zbiór płyt dvd stojący u mnie na półce?

Jest oczywiście pięknie brzmiąca kolekcja. Chlubą mojej kolekcji dvd jest ............... . Jednak to trochę nieporęczne sformułowanie, dwuskładnikowe, długie. Język musi w to miejsce wymyślić coś nowego.

A dvdteka jest beznadziejna.

PS. Wideo odmienia się od jakiegoś czasu przez przypadki, fakt: oglądam film na wideo, albo już nie mam *widea, ALE tylko w języku potocznym. Zapisać to to błąd. Zupełnie jak z *kakaem.

Kwitną lipy

2009-07-01T10:34:00.004+02:00

i palmy!

Ludzie są jak wiatr.

Jedni lekko przelecą przez życie i nic po nich nie zostaje, drudzy dmą jak wichry, więc zostają po nich serca złamane, jak jakieś drzewa po huraganie.

A inni wieją jak trzeba. Tyle, żeby wszystko na czas mogło kwitnąć i owocować. I po tych zostaje piękno naszego świata...

Krystyna Siesicka, Ludzie jak wiatr

Wina i kara, a jak

2009-06-29T17:43:00.008+02:00

rysunek: Sławomir Mrożek

Kocham Mrożka.;-) Jego groteska od dłuższego czasu mnie fascynuje; w zeszłym tygodniu odkryłam kolejne już, po "Ósmym dniu", opowiadanie: genialny język + rysunek świata + puenta. We fragmencie:

"Wina i kara"

Cichy, liliowy pokój dziecinny. Na łóżeczku, nie zmówiwszy paciorka, zasypia smacznie mały chłopczyk. Na uboczu, zhańbiony, z wypiekami wstydu, przysłaniając sobie twarz dłonią - bezradny anioł stróż.

Chłopczyk przez cały dzień brnął znowu od jednego zła do drugiego. Wyjadał konfitury, garbił się, nie uważał i biegał. Anioł daremnie otaczał go błagalnym powiewem skrzydeł, szeptał mu wskazówki o życiu czystym i prawym. Od garbienia się do garbienia się, od biegania do biegania, od stłuczonego kolana do rozdartego ubranka staczał się mały nieszczęśnik. Nic nie mogło go powstrzymać. Ani przypomnienie, że tatuś tak nie robi, ani powoływanie się na Piotrusia Pokrowskiego, małego bohatera. Ani ciche nucenie łagodnych pieśni, ani strącenie w przepaść znanego w dzielnicy garbusa, co miało uwolnić chłopczyka od złego przykładu.

Stał anioł stróż bezsilny. Oto wyczerpał wszystkie środki dostępne aniołom stróżom. Dobroć, słodycz, łagodna perswazja, ukojenie, cisza... Na nic. Oto leży ten nieporuszony w błędzie swoim, w pysze, paciorka nie zmówił, głuchy na głos dobra, zasypia, rozmyślając o tym pewnie, jak to jutro będzie się garbił.

I nagle gorycz wezbrała w aniele. Jakże to? Czyżby Prawo w całym swoim łagodnym majestacie nic nie znaczyło wobec woli jednego malca? Fala uwielbienia dla Prawa wezbrała w nim i poruszyła równą falę niechęci do zła. Nadeszła chwila, gdy małe serce służebnika w miłości dla Sprawy zabiło silniej niż wielkie serce Sprawy samej. Z miłości do Prawa przekroczyć Prawo. To miara ofiarności.

Oderwał dłoń od czoła, podszedł cicho do łóżeczka i silnie wypalił chłopczyka w ucho.

Ten zerwał się przestraszony. Pod wpływem ciosu odmówił pospiesznie paciorek i, mrucząc coś niezrozumiale, położył się i zasnął.

Anioł, drżący i zachwycony, długo, nieruchomo wpatrywał się w noc.

Nastał ranek świeży i krzepiący. Sen zatarł w chłopczyku wspomnienie wczorajszego wieczoru. Podano mu śniadanie. Jak zwykle nie chciał pić mleka. Od mleka było mu niedobrze. Wtem odczuł dotkliwe kopnięcie. Zrozumiał. W milczeniu wypił mleko.

Pożegnawszy się z mamusią, ruszył do szkoły. Grzecznie przechodził przez ulice, nie przystawał, nie rozglądał się. Miał się na baczności. Jednak nie był jeszcze pewny. Gdy znalazł się sam w pustej alei, rozejrzał się i błyskawicznie zgarbił. Silna blacha w czoło natychmiast przywróciła go do porządku. Nie mógł mieć wątpliwości. To bił go anioł stróż.

Dobry duch zasmakował w nowej metodzie. Łatwość, z jaką teraz osiągał to, co dawniej było nieosiągalne, mimo dużego nakładu dobrej woli i cierpliwości, olśniła go. Wkrótce odkrył, że metodę można znacznie udoskonalić, różnicując ciosy i znajdując w tym przyjemność podobną do tej, jaką odczuwa pobożny organista, gdy zręcznie naciska odpowiednie klawisze organów. A więc: za niedojedzenie obiadu do końca - cios tak zwany piwniczny, za garbienie się - blacha w czoło, za niezmówienie paciorka - faja, za bieganie i pocenie się - hak, za chodzenie po kałużach - hak z mańkuta, za hałasowanie, kiedy tatuś pracuje - byk, i inne.

Metoda najwidoczniej dawała doskonałe wyniki. Upokorzenie już nie zapędzało anioła stróża wieczorami do kątów, gdzie by musiał kryć twarz w dłoniach. Przeciwnie: wygodnie usadowiony, masując sobie prawą dłoń lub bębniąc palcami po stole, nadzorował z zadowoleniem posłuszne i biegłe odmawianie. Czasami ogarniała go nawet pewna nuda i wtedy z podwójną czujnością zważał na posunięcia chłopczyka, pragnąc jednym, umiejętnie dobranym ciosem przypomnieć mu o przewadze dobra nad złem. [...]

Nie zdradzę zakończenia tej historii, powiem tylko, że w finale pojawia się trotyl. "Ósmy dzień" można przeczytać tutaj. A człowiek przestaje trawić mleko gdzieś w okolicach 4 - 5 roku życia.

Pamiątka chrztu

2009-06-29T10:06:00.002+02:00

Ważna data

2009-06-27T17:28:00.008+02:00

Ortografia za trudna, deklinacja za trudna i jeszcze daty. A mamy w polszczyźnie tylko 3 (słownie: trzy) sposoby ich zapisywania!

Pierwszy, najtrudniejszy: 27 czerwca 2009r.

Trudny, bo miesiąc w dopełniaczu. Żaden 27 *czerwiec - bo to ani 27 czerwiec w tym miesiącu, ani 27 czerwiec w tym roku, ani nawet 27 czerwiec w moim życiu!

Drugi sposób, też niełatwy, czego to się od człowieka wymaga, to zapis miesiąca cyfrą rzymską: 27 VI 2009r.

Ciężko chyba zapamiętać, że nie ma w nim między dniem, miesiącem i rokiem żadnej kropki. Żadnej! Jest po roku, ale ona tam zawsze.

I trzeci sposób, najczęściej stosowany (bo najłatwiejszy...?), cały arabski: 27.06.2009r.

Można przy miesiącu napisać zero, można nie, przy dacie również (01.07.2009 lub 1.7.2009). Ważne, żeby bez spacji.

A już o tym, jak nie wolno grzeszyć, przypominać chyba nie muszę.

Tyle lekcji polskiego. Nie we wszystkich krajach sposoby zapisywania dat są takie same. Na przykład Amerykanie zaczynają zawsze od podania miesiąca, a dopiero potem dnia (dziś jest tam 6.27.2009). Na szczęście jest też standard (zapisu dat, ISO 8601), utworzony dla potrzeb międzynarodowej komunikacji urzędowej. Według niego mamy 2009-06-27. Basta.

PS. Jeszcze jakieś ulubione słowa...?

Gałązki, refleksje II

2009-06-25T15:15:00.002+02:00

MAŁO
Że nie wystarczą dobre chęci,
wiedzą aż nadto impotenci.
Tadeusz Charmuszko

NA DELEGACJI
Kiedy ją w noc księżycową pożegnał przed miejskim parkiem,
nie wiedział, że się wraz żegna z portfelem tudzież zegarkiem.
Maciej Józef Kononowicz

NA MCHU
Poszli oboje w las,
tam rozpięła mu pas,
legli na mchu wacie...
Dalej znacie.
Maria Janina Okoń

W TROSCE O BON-TON
Szanuj człowieku prawo czyje,
zwłaszcza będąc silniejszą stroną,
bo - leżącego się nie bije.
Nawet gdy leży z twoją żoną.
Alfred Sierzputowski

NAJKRÓTSZY EROTYK
Dotyk.
Karol Szpalski

RADY I ZASADY
Nie rób samemu,
Co można we dwoje,
Takie są rady
i zasady moje.
Jan Sztaudynger

Wygrała Urszula

2009-06-25T14:34:00.006+02:00

Urszula, ale... nie ja.;-) Jestem za to w gronie 503 nienagrodzonych kobiet, które dzienniki na konkurs wysłały. Ponieważ fragmenty zwycięskich będą drukowane w "Zwierciadle", wkrótce zobaczę, z kim przegrałam.

A wycieczki do Egiptu nie żałuję nic a nic, bo czeka na mnie Cypr...

I przede mną jeszcze jeden konkurs w tym roku. Też warszawski!

Gałązki, refleksje

2009-06-24T16:46:00.007+02:00

wł. frasca = gałązka, błahostka, drobiazg

Kobieta we fraszce

DAMSKIE STWIERDZENIA
W limuzynie, w pięknym futrze
łatwiej myśli się o jutrze.
Wiesław Czermak - Nowina

NA URODZIWĄ
Polka, kiedy urodą
Między ludźmi błyśnie,
Oczy - czarne jagody,
A wargi jak wiśnie,
Lica niby malina,
A cera - brzoskwinia,
Piersiątka jak jabłuszka,
A d... jak dynia.
Marian Hemar

O JEDNEJ
Zdejmuje wszystko. Taka już jest.
A ja pomagam. Ma się ten gest.
Jan Stanisław Lipiński

APEL
Myjcie się dziewczyny,
Nie znacie dnia ani godziny.
Jan Sztaudynger

DO JEDNEJ
Piotr miał cię za swą dziką żądzę,
Jan za to, że jest piękny ciałem,
Alojzy miał cię za pieniądze,
ja - zawsze cię za kurwę miałem.
Julian Tuwim

[z:] "Księgi fraszek", wybór i opracowanie Jerzy Syjud,
Chorzów 2006.

Ulubione {słowa}

2009-06-22T16:08:00.010+02:00

źródło: naturally nina

Z początkiem czerwca Nina zapytała na swoim blogu czytelników, czy mają ulubione słowa, a jeśli tak, to... jakie. W 37 komentarzach dostała odpowiedzi. Złożyła z nich mozaikę w podziękowaniu za każdą.

Od tamtego czasu zastanawiam się, czy w naszym kraju też można mieć swoje ulubione słowa. Ja mam, owszem, ale jestem polonistką. Czy ktoś, kto nie pracuje na co dzień w języku, szuka w nim fajnych wyrazów?

?

Aha, nie może być członkiem mojej rodziny.;-)

W zbiorze wyrazów u Niny znalazłam kilka międzynarodowych: kiwi, nostalgia, potpourri, foyer, notebook, renesans. Jest chryzantema i Barcelona, parasolka i... kakofonia. Nie wiem jednak, czy ktoś lubi te słowa słowa przez to, co znaczą, czy raczej przez to, jak brzmią. I czy można to oddzielać.

Moje ulubione słowo w polszczyźnie to księżyc.